Johan zat nog vol met leven. We leerden hem kennen als een vrolijk en levenslustig mens die het leven niet zo zwaar leek te nemen. Hij vertelde graag, was breed geïnteresseerd, behulpzaam, nieuwsgierig en stond open voor nieuwe dingen.
Als Johan tijdens onze bijeenkomsten zijn foto’s besprak vertelde hij graag over de context van de foto, de situatie waarin hij de foto nam, de aanleiding om de foto te maken. Of hij een foto geslaagd of mooi vond, leek hij wat minder van belang te vinden.
Hij volgde nieuwe ontwikkelingen op de voet, ook op fotografisch gebied. Al vroeg begon hij te experimenteren met Ai en fotografie. Hij vond het leuk om de gevolgen van deze ontwikkeling te bediscussiëren en deze in een historische context te plaatsen. Zo trok hij lijnen naar vervalsingen in de Stalintijd. Ook deelde hij zijn kennis hierover graag met andere leden van de club.
Johan ging niet met de meute mee. Hij koos zijn eigen pad, ook binnen Focus+. Zo hebben we sinds jaar en dag de afspraak dat we tijdens de besprekingen onze foto’s niet digitaal maar geprint aan elkaar laten zien. Ondanks dat kwam Johan trouw met z’n tablet onder z’n arm naar de Focus-bijeenkomsten… Was de bijeenkomst in Tull en ’t Waal? Dan ging hij soms gewoon te voet . En ook aan het einde van de avond, in het donker, ging hij te voet weer op huis aan.
Zijn belangstelling ging verder dan fotografie. Hij was breed in kunst geïnteresseerd. In meerdere kunstvormen vond hij inspiratie. Hij kon er vol overgave over vertellen. Ook taal boeide hem. Als er ergens een stukje tekst voor geschreven moest worden, stak Johan altijd als eerste zijn vinger op.
We zullen hem missen…